08.06.2528 r. Miejscowość na terenie dawniejszego Paryża.
Stanęła przed wielkim, białym dworkiem. Mógł mieć on około dwustu lat, lecz na tyle nie wyglądał.
Okalały go ułożone w okrąg rzędy jodeł i sosen. A przy ceglanym, wysokim na pięć metrów murze stała kobieta ubrana w czarne spodnie skrojone zgodnie z najnowszą modą oraz w białą, falbaniastą koszulę.
Jej usta wykrzywione były w delikatny uśmiech. Kazała jej się do niej zbliżyć oraz ochronie powiedziała aby ją zostawili.
- Jak śmiem twierdzić jesteś Kinga Czarna – nie było to pytanie.
- Nie. Tak. To znaczy teraz nazywam się Giesselle Simone.
Kobieta kiwnęła z aprobatą głową i powiedziała:
- Pospolicie.
- Wiem - szepnęła z delikatnym strachem.
- Chcesz się w topić w tłum?
- Tak - kiwnęła głową.
- Dobrze. A teraz chodź. Pokażę ci twój pokuj.
Giesselle kiwnęła głową i ruszyła za kobietą.
- Marcus, weź jej torbę - rozkazała chłopakowi stojącemu w cieniu drzew.
- Robi się.
- Nie ‘’robi się’’ tylko ‘’Oczywiście’’.
- Tak jest proszę pani – zasalutował.
- Marcus, ile razy mam ci powtarzać, że…
- Mam się wyrażać należycie - przerwał gustownej kobiecie.
- Jak nagle…
- Madame, ja wiem.
- Nie przerywaj!
Kobieta szczypnęła Marcusa w ramię.
- I weź w końcu jej tą torbę. Dziecina zaraz się o nią potknie i upadnie na twarz. A szkoda tak pięknej twarzy, czyż nie?
- Oczywiście, madame.
- Przepraszam cię, Giesselle. Jak widzisz mój pomocnik, od wszystkiego, jest niezbyt dobrze wychowany, ale za to nie zawodny.
Widząc rozpromienienie na twarzy mężczyzny, kolejny raz go walnęła w ramię i powiedziała teatralnym szeptem:
- No mój kochany, tylko sobie słodziudki za dużo nie myśl…
- Tak che…madame.
- Ja? Cher? Słodka? Kochana?Ja nigdy nie byłam słodeńka. Licz się ze słowami, chłopcze…
- Tak madame.
Stanęły przed drewniano-metalowymi drzwiami. Drzwi te były ozdobione kilkoma wytłoczonymi postaciami pośród wężów.
Kobieta pchnęła je delikatnie i jak się wydawało Giesselle z coraz większym uśmiechem na ustach weszła do nie pokoju, a apartamentu.
Był on w stonowanych barwach zieleni i błękitu wpadającego w turkus.
Powoli i niepewnie weszła do niego rozglądając się do okoła.
- Ale…- zaczęła.
- Wielki?
- Coś w tym stylu - kiwnęła głową Giesselle.
- Rozgość się, a ja w tym czasie poproszę kucharkę aby zrobiła o jedną porcję więcej posiłku. Jesz mięso?
- Zależy jakie.
- Rybie? - spytała.
- Jem.
- To dobrze.
- Zobaczymy się na obiedzie. Zejdź o wpół do trzeciej do jadalni. Marcus cię oprowadzi za godzinę.
- Dobrze.
Po wyjściu Catherin Giesselle rzuciła się na łóżko aby zrobić sobie południową drzemkę po długiej podróży. Będzie miała dużo czasu na zwiedzanie.
Ledwo zamknęła oczy jej oczom ukazał się obraz jasnookiej dziewczyny…
08.06.2528 r. Miejscowość na terenie dzisiejszego Krakowa.
Stanęła przy rzece i zamknęła oczy podnosząc swoje ręce do góry.
Po cichu wymówiła zaklęcie oddzielające kawałek ziemi od kontynentu.
Nazwie ją wyspą Gidie.
Tam gdzie lasu skrawek okala ścieżkę życia.
Tam gdzie czuje się dobrze, pomimo ciemności.
Tam gdzie woda otoczy i oczyści życie.
Tam doznam bezpieczeństwa stając się dobra dla życia.
Ziemia zaczęła delikatnie przesuwać się, a z drzew wyleciało stado ptaków, robiąc przy tym duży hałas.
Otworzyła oczy i okręciła się w wokół siebie.
- Niesamowite – szepnęła.
08.06.2528 r. Miejscowość na terenie dawniejszego Paryża.
Ze Snu wyrwało ją głośne pukanie.
- Wejść! – krzyknęła.
Drzwi delikatnie uchyliły się, a w nich ukazała się twarz Markusa.
- Przepraszam. Obudziłem panią?
- Nie – skłamała.
- Przecież widzę.
- Tak, obudził mnie pan.
- Mów mi ‘’Marcus’’.
- Dobrze. A ja jestem ,,Giesselle’’.
- Wiem - kiwnął głową.
- Jesteś gotowa na zwiedzanie? - zapytał opierając się o drzwi. Zdaniem Giesselle...no dobrze bądźmy szczerzy. Zdaniem wszystkich nie wyglądał jak służący, a tym bardziej jak lokaj.
- Miasta czy domu? – spytała z delikatnym uśmiechu.
- Dziś domu, ale jeśli będziesz chciała mogę Cię jutro oprowadzić po Paryżu.
- To chodź.
Wyszli z pokoju.
Giesselle dreptała za Markusem starając się trzymać z boku.
- Tu jest jadalnia, salon, główna łazienka, ale ty swoją masz przy malutkim, swoim salonie.
- Mówi się… - zaczęła go poprawiać, lecz przerwał jej:
- I ty przeciwko mnie? - spytał z dziwnym uśmiechem.
- Niestety - ułożyła usta w filuteryjny grymas.
Zaraz po godzinnym chodzeniu po wielkim, choć to za mało powiedziane. Po olbrzymim dworze legła na łóżku i zasnęła twardym, bezsennym snem.
- Giesselle. Giesselle Simone!
Usłyszała walenie do drzwi. Znów!
- Tak?
- Giesselle! Obiad!
- Wejdź i nie krzycz – mruknęła niedobudzona.
Drzwi uchyliły się.
- Madame czeka na panią… to znaczy na ciebie.
- Już schodzę - mruknęła, spuszczając nogi z łóżka i wkładając je w, jej zdaniem, pasujące do tego domu pantofelki.
- Nie wypada się spóźniać. Z lewej strony łóżka leży budzik a z prawej budzik z radiem. Następnym razem włącz któryś z nich.
- Dobrze - kiwnęła głową wlokąc się w stronę jadalni.
- U mnie nie wolno się spóźniać – rzekła Catherine. – Usiądź. Nie musisz stać, gdy mówię. Marcus odsuń jej krzesło.
- Się robi.
- Oczywiście…-poprawiła go.
- Oczywiście.
- Mario. Podaj jedzenie – rozkazała.
Wniesiono miseczkę do płukania rąk oraz ściereczki. Następnie rosół.
- Giesselle, chciałam cię zapytać o to wcześniej lecz nie było okazji. Zastanawiałaś się nad karierą modelki? – spytała po wyniesieniu drugiego dania.
- Nie, nie myślałam.
- To pomyśl. Masz ładną twarz, długie nogi i tyle co trzeba. Nie mówię, że nie przydałoby ci się poćwiczyć, ale zawsze można zacząć, co nie? - spytała.
- Ma pani rację.
- Dobrze. Teraz już jedz deser. A, i ściągnij łokcie ze stołu.
Po obiedzie nie była w stanie myśleć o propozycji Catherine. Od razu padła na twarz kolejny raz przysypiając kamiennym snem.
Po raz kolejny śniła jej się jasnooka blondynka i jej zwierzę…
